Pojęcie pośrednictwa kredytowego w rozumieniu przepisów VI Dyrektywy

A A A

Wyrok ETS z 21.6.2007 r. w sprawie C-453/05 Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde

 

Omawiany wyrok zapadł w odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sąd niemiecki w ramach sporu pomiędzy doradcą majątkowym Panem V. Ludwigiem a niemieckim organem podatkowym. Przedmiotem rozstrzygnięcia było traktowanie do celów podatku obrotowego wynagrodzenia w formie prowizji otrzymanego w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w kontekście zwolnień przewidzianych w art. 13 VI Dyrektywy.

 

Zgodnie ze stanem faktycznym, Pan V. Ludwig wykonywał samodzielną działalność doradcy majątkowego na rzecz spółki Deutsche Vermögensberatung AG na podstawie umowy agencyjnej. Działalność Deutsche Vermögens­beratung AG polegała na oferowaniu za pośrednictwem subagentów produktów finansowych wybranych instytucji kredytowych.

 

Do obowiązków Pana V. Ludwiga należało wyszukiwanie potencjalnych klientów, przeprowadzanie analizy ich sytuacji majątkowej, proponowanie odpowiednich produktów finansowych, przygotowanie wiążącej oferty oraz przesłanie podpisanego przez klienta egzemplarza do Deutsche Vermögensberatung AG.

 

Deutsche Vermögensberatung AG wysyłała otrzymaną ofertę do instytucji kredytowej i w przypadku akceptacji jej warunków otrzymywała prowizję. Deutsche Vermögens­beratung AG wypłacała ją z kolei Panu V. Ludwigowi tytułem wynagrodzenia za jego udział w zawarciu umowy, przy czym kwota prowizji zależała od postanowień umowy agencji.

 

Podstawą sporu była interpretacja przepisów prawa krajowego w związku z brzmieniem art. 13 część B lit. d) pkt 1 VI Dyrektywy, zwalniającym z opodatkowania podatkiem od wartości dodanej usługę pośrednictwa kredy­towego. Również niemiecka ustawa o podatku obrotowym zwalnia z opodatkowania transakcje „pośrednictwa kre­dytowego”, nie definiując jednak, podobnie jak VI Dyrektywa, tego pojęcia.

 

Sąd niemiecki zwrócił się więc do ETS z dwoma pytaniami:

 

1) Czy w przypadku wykonywania przez Pana V. Ludwiga opisanej wyżej działalności mamy do czynienia ze świadczeniem usługi pośrednictwa kredytowego?

 

2) Czy do uznania usługi za pośrednictwo kredytowe wymagane jest istnienie bezpośredniego stosunku umownego oraz faktycznych kontaktów pomiędzy pośrednikiem a stronami przyszłej umowy?

 

W odpowiedzi na pierwsze pytanie ETS wskazał, że na działalność wykonywaną przez Pana V. Ludwiga składało się zarówno doradzanie klientom w zakresie ich sytuacji majątkowej (doradztwo majątkowe), jak i doprowadzanie, w razie takiej potrzeby, do zawarcia przez nich umowy kredytowej (pośrednictwo kredytowe).

 

Opierając się na wcześniejszym orzecznictwie w zakresie świadczeń głównych i pomocniczych, ETS stwierdził, że usługę pośrednictwa kredytowego oferowaną przez Pana V. Ludwig należy uznać za świadczenie główne, w sto­sunku do którego doradztwo majątkowe spełnia wyłącznie funkcję pomocniczą i nie stanowi odrębnej usługi.

 

W przedmiocie drugiego pytania ETS zaznaczył, że czynności zwolnione z opodatkowania na mocy art. 13 VI Dyrektywy powinno się definiować, biorąc pod uwagę charakter świadczonych usług, nie zaś osobę je świadczącą lub odbiorcę. Przepis ten nie odnosi się bowiem w ogóle do tych ostatnich podmiotów. Stąd wykonane przez pośrednika usługi powinny przede wszystkim tworzyć odrębną całość i w konsekwencji spełniać podstawowe funkcje usługi pośrednictwa.

 

Trybunał przytoczył również własną definicję działalności pośrednictwa, za którą uważa działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną i negocjowanie w imieniu i na rzecz klienta warunków świadczeń wzajemnych, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy.

 

Dokonując wykładni przytoczonej definicji, ETS uznał, że nic nie stoi na przeszkodzie, aby na usługę pośrednictwa kredytowego składały się dwa świadczenia, jedno wykonywane przez agenta głównego (Deutsche Vermögensberatung AG) oraz drugie wykonywane przez subagenta (Pan V. Ludwig).

 

Na podstawie powyższych ustaleń, zdaniem ETS, podatnik niezwiązany umownie z żadną ze stron umowy kredytowej, do której zawarcia się przyczynił, oraz niekontaktujący się bezpośrednio z żadną z tych stron nadal świadczy usługę pośrednictwa kredytowego zwolnioną z podatku od wartości dodanej na mocy postanowień VI Dyrektywy.

 

Stąd też do działalności wykonywanej przez Pana V. Ludwiga znajdują zastosowanie przepisy VI Dyrektywy oraz prawa krajowego, regulujące dostawy i świadczenia zwolnione z podatku VAT.

 

Omawiany wyrok z pewnością przyczyni się do wyjaśnienia wątpliwości zgłaszanych przez polskich pośredników. Przepisy krajowe nie dają bowiem jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, kiedy mamy do czynienia z usługą pośrednictwa finansowego zwolnioną z podatku VAT, a kie­dy np. z podlegającym opodatkowaniu doradztwem finansowym. Tymczasem sformułowane przez ETS definicje pośrednictwa kredytowego oraz działalności pośrednictwa ustanawiają jasne kryteria w celu rozróżnienia przywołanych wyżej form działalności.


Opracowanie: Anna Tarczyńska, Lovells H. Seisler. sp.k.

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Pojęcie pośrednictwa kredytowego w rozumieniu przepisów VI Dyrektywy
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny