Podział zysku wypracowanego przez zagraniczny oddział - różnice kursowe

A A A
Wyrok NSA

W przypadku, gdy zagraniczny oddział polskiej spółki wypracuje zysk, który jest zwolniony od podatku w Polsce zgodnie z odpowiednią umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, a następnie środki pochodzące z tego zysku zostaną przysłane do Polski i zamienione na złote celem wypłacenia dywidendy - to różnice kursowe powstałe przy sprzedaży waluty obcej nie będą kosztami podatkowymi.

 

Wyrok NSA z 13.1.2006 r. (II FSK 185/05 i 186/05)


Autorstwo sformułowanej powyżej tezy przypisać należy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, który rozpatrywał sprawę w pierwszej instancji; rozstrzygnięcie drugoinstancyjne NSA zostało bowiem podyktowane - przede wszystkim - względami proceduralnymi.

 

Sprawa dotyczyła polskiej Spółki z o.o., posiadającej oddział w Czechach („Oddział”). Dodać należy, że Oddział był najbardziej dochodową częścią Spółki. Dlatego też w latach, w których Zgromadzenie Wspólników uchwalało podział wypłaty dywidendy, występowała potrzeba przelewu środków pieniężnych Oddziału na polski rachunek bankowy Spółki (wspomniane środki wyrażone były w koronach czeskich). Następnie - już na terytorium Polski - Spółka odprzedawała te środki bankowi, zaś uzyskane w ten sposób złotówki wykorzystywała do wypłaty dywidendy. Przy sprzedaży walut dokonywanej w ramach powyższych operacji, w dwóch latach podatkowych (1999 i 2000) wystąpiły ujemne różnice kursowe, które Spółka zaliczyła do kosztów podatkowych. Zaliczenie różnic do kosztów podatkowych zostało zakwestionowane przez właściwe dla Spółki organy podatkowe; decyzję w drugiej instancji wydał Dyrektor IS w Szczecinie. Dodać należy, że spór z organami podatkowymi obejmował także inny wątek. Zważywszy jednak, że dotyczył on ulg, które już nie obowiązują - ograniczymy relację do kwestii różnic kursowych.

 

Po otrzymaniu niekorzystnej decyzji Dyrektora IS, Spółka zaskarżyła ją do WSA w Szczecinie. Skarga okazała się jednak bezskuteczna: w wyroku z listopada 2004 r. szczeciński Sąd oddalił skargę. W uzasadnieniu stwierdził, że opisane powyżej różnice kursowe nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, co wynika z zasady wyrażonej w art. 7 ust. 3 pkt 3) PDOPrU. Przepis ten stanowi, że do kosztów podatkowych nie zalicza się m.in. tych kosztów, które odnoszą się do przychodów zwolnionych od podatku dochodowego. Kontynuując tę myśl, Sąd pierwszej instancji uznał, że sporne różnice kursowe związane były z przychodami osiągniętymi przez Oddział Spółki, położony w Czechach. Tymczasem dochody tego oddziału były wyłączone z opodatkowania w Polsce na podstawie art. 24 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Polską i Czechami. Skoro zatem różnice kursowe wiązały się z przychodami zwolnionymi od opodatkowania to nie można było zaliczyć ich do kosztów uzyskania przychodów.

 

Spółka nie zgadzała się z interpretacją dokonaną przez WSA, wobec czego wniosła skargę kasacyjną do NSA. W skardze tej wywodziła, że sporne różnice kursowe powstały w Polsce - przy wymianie koron czeskich na złote. Tym samym - zdaniem Spółki - nie można twierdzić, że różnice te wiążą się ze zwolnioną od podatku działalnością czeskiego Oddziału. Przedstawiając taki pogląd, Spółka zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie.

 

NSA oddalił skargę kasacyjną. W ustnym uzasadnieniu poczynił lakoniczną uwagę, że do kosztów uzyskania przychodów zaliczyć można jedynie różnice zrealizowane, czyli - jak się wyraził Sąd - różnice, które powstają „wtedy, kiedy była płatność”. Wspomniana uwaga może nieco dziwić, bowiem - jak się zdaje - różnice kursowe, których dotyczyła sprawa, miały wszelkie cechy różnic zrealizowanych. Zdawkowe potraktowanie tej kwestii może być tłumaczone faktem, że Sąd znalazł również proceduralny powód oddalenia skargi. Stwierdził otóż, że strona skarżąca podniosła zarzut „niewłaściwego zastosowania” prawa materialnego. Tymczasem w postępowaniu kasacyjnym taki zarzut nie może być skuteczny, jeżeli nie jest uzupełniony dodatkowym zarzutem proceduralnym. Ten dodatkowy zarzut powinien się odnosić do - poczynionej przez sąd pierwszej instancji - oceny ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe.

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Podział zysku wypracowanego przez zagraniczny oddział - różnice kursowe
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny