Kompetencje organu odwoławczego przy uchylaniu decyzji organu I instancji

A A A
Wyrok WSA

Organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji w części, ma obowiązek orzec w tym zakresie co do istoty sprawy, bądź umorzyć w tym zakresie postępowanie.

 

Wyrok WSA w Warszawie z 21.4.2005 r. (III SA/Wa 173/05)


Podatnik będący telewizyjną spółką akcyjną nabył w 1998 r. samochody oraz odliczył VAT z tytułu ich nabycia. Następnie nieodpłatnie przekazał wymienione towary gościom emitowanego programu telewizyjnego. Wspomniane towary stanowiły nagrody, które przekazano zgodnie z zasadami konkursu przewidzianego w scenariuszu programu.

 

Organy podatkowe uznały, że przekazanie przez Podatnika nagród w konkursie było elementem działalności reklamowej, wobec czego czynność przekazania należało - zgodnie z obowiązującą wówczas VATU z 1993 r. - opodatkować podatkiem od towarów i usług.

 

Naczelnik US wydał decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wszystkie miesiące 1998 r. Podatnik odwołał się do organu II instancji. W decyzji odwoławczej wydanej 18.12.2003 r., Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika urzędu skarbowego w części dotyczącej okresów rozliczeniowych od stycznia do listopada 1998 r. W zakresie, w którym decyzja organu I instancji została uchylona, Dyrektor nie rozstrzygnął co do istoty sprawy, ani też nie umorzył w tym zakresie postępowania. Dyrektor stwierdził jedynie w uzasadnieniu decyzji, że „w zakresie podlegającym uchyleniu, decyzję należałoby umorzyć” ze względu na upływ terminu przedawnienia. W pozostałym zakresie, tj. w odniesieniu do grudnia 1998 r., Dyrektor IS pozostawił decyzję organu I instancji w mocy.

 

Podatnik zaskarżył decyzję Dyrektora IS do WSA w Warszawie. Przede wszystkim zarzucił organowi podatkowemu naruszenie przepisów proceduralnych. Zdaniem Podatnika, organ odwoławczy, który uchyla zaskarżoną decyzję w części, ma obowiązek orzec co do istoty sprawy, bądź umorzyć postępowanie w zakresie, w jakim decyzja została uchylona. Powyższa reguła wynika z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) OrdPU. Podatnik przedstawił także szeroką argumentację dotyczącą materialnoprawnego charakteru czynności polegającej na rozdawaniu nagród w konkursie telewizyjnym. Stwierdził, że powyższa czynność nie stanowiła reklamy Podatnika. W zaistniałym stanie faktycznym można mówić jedynie o wymianie towaru za usługę w stosunkach między Podatnikiem a sponsorem. W zamian za nagrody od sponsora, Podatnik umieszczał w trakcie konkursu tzw. wskazanie sponsorskie polegające na odczytaniu formuły: „Nagrody w konkursie ufundowała firma X”. W żadnym jednak wypadku wydanie samochodu w programie telewizyjnym nie może być traktowane jako reklama działalności Podatnika. Dodał również, że te same czynności nie mogą być inaczej kwalifikowane na gruncie PDOPrU oraz VATU. Jeżeli zatem przedmiotowa czynność nie została zakwalifikowana do kategorii reklamy na gruncie PDOPrU, to na gruncie VATU również nie podlega zaliczeniu do wspomnianej kategorii.

 

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Sąd podkreślił, że definicja „reklamy” nie była zawarta w ustawie o VAT [przypomnijmy jeszcze raz, że chodzi o VATU z 1993 r.]. W związku z powyższym, zdaniem sądu, przy wyjaśnianiu zakresu znaczeniowego wspomnianego pojęcia należy odnieść się do jego definicji słownikowej. Sąd stwierdził, że zgodnie z definicją zawartą w „Słowniku języka polskiego” (wyd. PWN, 1996 r.), „reklamą” jest rozpowszechnianie informacji o towarach, ich zaletach, wartości, miejscach i możliwościach nabycia. W związku z powyższym, według sądu, rozdawanie nagród w konkursach - w kontekście rozpatrywanego stanu faktycznego - nie spełnia warunków określonych w słownikowej definicji reklamy, a w konsekwencji nie można uznać tej czynności za reklamę. Jako kolejny argument przemawiający za powyższą kwalifikacją, sąd wyraził pogląd, że program telewizyjny to produkt o ściśle określonej formule. Program taki to zazwyczaj produkt licencjonowany posiadający konkretny scenariusz. Spółka - nabywając określoną licencję - nie ma wpływu na to, czy jakieś produkty będą reklamowane czy też nie. Tymczasem cechą działalności reklamowej jest swoboda w podejmowaniu decyzji, co i w jaki sposób będzie reklamowane.

 

Sąd stwierdził ponadto, że głównym powodem uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej była jej wadliwość pod względem proceduralnym. Skonstatował, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji w części, a w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. Sąd pouczył organ odwoławczy, że w takiej sytuacji powinien - w zakresie, w którym uchylił decyzję - rozstrzygnąć co do istoty sprawy, albo też umorzyć postępowanie. Sąd zaznaczył ponadto, że wola organu odwoławczego musi być wyraźnie wyrażona w rozstrzygnięciu decyzji. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej nie zawarł w swoim rozstrzygnięciu stwierdzenia co do losów zaskarżonej decyzji w tej części, w jakiej została uchylona. Ograniczył się jedynie do poczynienia uwag w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, że w zakresie, w którym decyzja organu I instancji została uchylona, postępowanie powinno być umorzone.

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Kompetencje organu odwoławczego przy uchylaniu decyzji organu I instancji
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny