Ochrona przed nadużywaniem prawa do informacji publicznej

Informacja w administracji publicznej | 1/2019
Agnieszka Kręcisz-Sarna

W doktrynie i orzecznictwie wskazano na możliwość ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na nadużycie tego prawa. Choć konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej nie ma podstaw normatywnych, to dość powszechne jest zapatrywanie, że dzięki niej podmioty zobowiązane mogą chronić się przed działaniami sprzecznymi z celami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wynikające z art. 61 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2.4.1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) i z art. 1-5 ustawy z 6.9.2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm.; dalej DostInfPubU) prawo dostępu do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i nieograniczonego. Ograniczenia tego prawa przewidują wprost przepisy DostInfPubU ze względu na potrzebę ochrony wartości wymienionych w art. 5 ust. 1-2a. Ograniczenia udostępnienia przetworzonej informacji publicznej mogą mieć miejsce także z powodu braku szczególnej istotności przetworzenia dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 DostInfPubU). Jak zauważa się w doktrynie i orzecznictwie, w DostInfPubU nie określono jednak granic korzystania z prawa do informacji publicznej. Ustawa nie przewiduje ograniczeń dotyczących liczby lub częstotliwości składania wniosków, czy jakości żądanej informacji, jak również obowiązku wykazywania interesu w uzyskaniu żądanej informacji (z wyjątkiem informacji przetworzonej). Szeroki dostęp do informacji publicznej z pewnością sprzyja społecznej kontroli organów publicznych, lecz może prowadzić do nadużywania prawa do informacji.