Ustawa o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych – kluczowe założenia

A A A

 

Sejm uchwalił ustawę o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Najpóźniej w 2020 r. strony internetowe podmiotów publicznych − a aplikacje mobilne w 2021 r. − mają osiągnąć tzw. pełną dostępność. Szacuje się, że obecnie połowa witryn internetowych i serwisów elektronicznych administracji publicznej jest niedostępna dla osób z różnymi niepełnosprawnościami i dysfunkcjami. Rozwiązania zawarte w projekcie obejmą ułatwienia dla osób niewidomych i słabowidzących, osób głuchych i słabosłyszących, czy osób mających trudności w komunikowaniu się z otoczeniem, ale również osób starszych oraz z dysfunkcjami, takimi jak dysgrafia czy dysleksja. Dostosowanie się do wymogów nowej regulacji stanowić będzie istotne wyzwanie dla wielu podmiotów publicznych.

 

Podstawowym celem opracowanego w Ministerstwie Cyfryzacji projektu ustawy było wdrożenie do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 z 26.10.2016 r. w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego (Dz.Urz. UE L Nr 327, s. 1). Ponadto nowa ustawa wpisuje się w szersze działanie polskiego rządu, jakim jest Program Dostępność Plus, którego celem jest zapewnienie swobodnego dostępu do dóbr, usług oraz możliwości udziału w życiu społecznym i publicznym osób o szczególnych potrzebach. Działania koncentrują się na dostosowaniu przestrzeni publicznej, architektury, transportu i produktów do wymagań wszystkich obywateli1.

Dostępność cyfrowa dla osób niepełnosprawnych

Dotychczas wymóg zapewnienia dostępności stron internetowych dla osób niepełnosprawnych określony był w akcie wykonawczym do ustawy z 17.2.2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 570 ze zm.), czyli w Krajowych Ramach Interoperacyjności (dalej: KRIR)2.

Zgodnie § 19 KRIR w systemie teleinformatycznym podmiotu realizującego zadania publiczne służące prezentacji zasobów informacji należy zapewnić spełnienie przez ten system wymagań Web Content Accessibility Guidelines (WCAG 2.0), z uwzględnieniem poziomu AA. Kolejnym aktem prawnym odwołującym się do wymagań WCAG 2.0 jest rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 26.3.2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych przez dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 464 ze zm.), zgodnie z którym dostawca publicznie dostępnych usług telefonicznych powinien dostosować swoją stronę ­internetową i udostępniać za jej pośrednictwem informacje zgodnie z WCAG 2.0.

Tak sformułowane ramy prawne okazały się niewystarczające dla zapewnienia zgodności przepisów krajowych z prawem UE.

O ile zatem wprowadzenie obowiązku stosowania standardu WCAG 2.0. przez podmioty publiczne nie jest niczym nowym, o tyle nowa ustawa ­stanowi próbę wyczerpującego uregulowania kwestii dostępności cyfrowej i będzie obligowała podmioty pub­liczne do spełnienia określonych wymagań.

Ponadto nowe przepisy wprowadzają innowacyjne rozwiązania takie jak mechanizm kontroli obywatelskiej, czy monitoring przestrzegania ustawy. Przewidują również sankcje finansowe za nieprzestrzeganie wymogów dostępności. Prześledźmy najważniejsze założenia ustawy.

Zakres ustawy

Ustawa określa wymagania dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Aby zrozumieć przedmiot regulacji trzeba zatem wyjaśnić kluczowe dla jej zakresu pojęcia.

Przez dostępność należy rozumieć zasady i techniki, jakie powinno się stosować przy projektowaniu, tworzeniu, utrzymywaniu i aktualizowaniu stron internetowych oraz aplikacji mobilnych, tak by były one bardziej przystępne dla użytkowników.

W rozumieniu ustawy aplikacją mobilną jest publicznie dostępne oprogramowanie z interfejsem dotykowym, zaprojektowane do wykorzystania na przenośnych urządzeniach elektronicznych, z wyłączeniem aplikacji przeznaczonych do użytku na przenośnych komputerach osobistych. Z kolei pojęcie strona internetowa to zbiór uporządkowanych logicznie, połączonych ze sobą przez nawigację oraz linki, elementów prezentowanych za pomocą przeglądarki internetowej pod jednolitym adresem elektronicznym. Zatem ustawa w swoim zakresie obejmie zarówno strony Biuletynu Informacji Publicznej urzędów, jak i prowadzone przez nie strony informacyjne niebędące BIP czy inne serwisy elektroniczne.

Ustawa obejmie wszystkie podmioty publiczne posiadające strony internetowe lub aplikacje mobilne, w tym podmioty nieobjęte KRIR. Lista podmiotów publicznych będących adresatem ustawy została wymieniona w art. 2. Są to jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z 27.8.2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.)3 i państwowe jednostki organizacyjne oraz inne osoby prawne przez nie nadzorowane lub finansowane przynajmniej w 50% utworzone w celu zaspokajania potrzeb o charakterze powszechnym, niemających charakteru przemysłowego ani handlowego, ale również organizacje pozarządowe prowadzące działalność w sferze zadań publicznych.

Zasady dostępności

Głównym celem regulacji jest zapewnienie przez podmioty publiczne dostępności cyfrowej przez spełnienie przez ich stronę internetową lub aplikację mobilną wymagań określonych w załączniku do ustawy. Dostępność cyfrowa strony internetowej i aplikacji mobilnej polega na zapewnieniu ich:

1) funkcjonalności – czyli wymaganie, aby prezentowana informacja była w pełni dostępna zarówno za pomocą klasycznych metod, np. wyświetlana na ekranie komputera, ale również odczytywana w całości za pomocą możliwie najszerszej liczby narzędzi wspierających – przez czytnik ekranu osoby niewidomej, możliwa do odczytania na tablecie, smartfonie, możliwa do odczytania w programach powiększających dla osób słabowidzących itp.;

2) kompatybilności – czyli sposób prezentowania informacji musi być zaprojektowany i wykonany tak, aby umożliwiał współpracę z różnymi terminalami użytkownika, i narzędzi wspierających lub tak, aby posiadał on odpowiednie alternatywy/wersje umożliwiające taką współpracę;

3) postrzegalności – czyli prezentowanie informacji w sposób umożliwiający ich postrzeganie za pomocą różnych zmysłów (nie wszyscy użytkownicy stron internetowych posługują się tymi samymi zmy­słami);

4) zrozumiałości – czyli zapewnienie by wszelkie prezentowane informacje, jak i sposób dotarcia do nich, były zrozumiałe dla każdego użytkownika. Użytkownik nie może być zaskakiwany sposobem prezentacji informacji, a w przypadku informacji o szczególnej wadze musi otrzymać wszelkie rady i dodatkowe informacje umożliwiające ewentualne skorzystanie z funkcjonalności związanych z prezentowaną informacją (np. w przypadku formularzy bankowych, formularzy związanych z danymi osobowymi itp.).

 

 

Zasady te znajdują odzwierciedlenie w załączniku do ustawy określającym wymagania dla dostępności treści internetowych 2.1 stosowane dla stron internetowych i aplikacji mobilnych w zakresie dostępności dla osób niepełnosprawnych. Wymagania te są spójne z wymaganiami Web Content Accessibility Guidelines (WCAG 2.0) z uwzględnieniem poziomu AA dla stron internetowych i aplikacji mobilnych. Ich spełnienie oznacza jednocześnie zgodność z wymogami dostępności zawartymi w normie europejskiej EN 301 549 V1.1.2 (pkt 9, 10 i 11), co jest wymagane przepisami ustawy (art. 5 ust. 3).

Poziom A oraz AA wskazuje wagę wymagań dostępności cyfrowej – wymagania oznaczone jako „A” są fundamentalnymi wymaganiami, bez spełnienia których w ogóle nie można mówić o dostępności cyfrowej, natomiast spełnienie wymagań oznaczonych jako „AA” jest niezbędne po to, aby każdy użytkownik był w stanie dotrzeć do publikowanych elektronicznie treści i z nich skorzystać.

 

 

Ważne

Unia Europejska w normie EN 301 549 V1.1.2 (2015-04) uwzględniła całość zaleceń WCAG 2.0, co oznacza, że wymagania dostępności cyfrowej zawarte w ustawie − w ślad za dyrektywą 2016/2102 − w istocie nakazują spełnienie przez strony internetowe lub aplikacje mobilne podmiotów publicznych zaleceń WCAG 2.0.

 

 

Przypomnijmy, że wymóg zapewnienia zgodności z wymaganiami WCAG 2.0, z uwzględnieniem poziomu AA, przewidywało już KRIR. Nowym obowiązkiem jest z kolei wymaganie dodania audiodeskrypcji do materiałów multimedialnych.

Nowe rozwiązania

Ustawa przewiduje kilka nowych rozwiązań. Do najważniejszych można zaliczyć:

1) zasadę dostępu do wszystkich informacji publikowanych przez podmiot publiczny (art. 6) – np. urząd publikujący treści w mediach społecznościowych, które nie dostarczają technicznej możliwości do zapewnienia dostępności, będzie musiał opublikować kopię tych informacji na swojej stronie internetowej;

2) zasadę alternatywnego dostępu (art. 7) – zakłada się, że najważniejsza jest informacja niesiona przez publikowany dokument, a nie sam dokument, dlatego w przypadku niedostępnych plików obywatel będzie miał prawo zadzwonić lub wysłać email i poprosić o ich przeczytanie;

3) ocenę zapewnienia dostępności (art. 8) − podmiot publiczny może nie zapewnić dostępności cyfrowej stron internetowych lub aplikacji mobilnych, jeśli zapewnienie dostępności cyfrowej strony internetowej lub aplikacji mobilnej byłoby dla niego nadmiernym obciążeniem. Zauważyć jednak należy, że z możliwości tej mogą skorzystać jedynie podmioty publiczne, których zadaniem publicznym nie jest prowadzenie działalności na rzecz osób niepełnosprawnych lub osób starszych. Intencją ustawodawcy było, by możliwość skorzystania z odstępstwa wychodziła naprzeciw najmniejszym podmiotom publicznym, dla których wprowadzenie na stronach internetowych lub w aplikacjach mobilnych przewidzianych ustawą zmian może spowodować powstanie niewspółmiernych kosztów i obciążeń organizacyjnych;

W takim przypadku podmiot publiczny przeprowadza ocenę zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej lub aplikacji mobilnej. Ocena ta obejmuje m.in. szacowanie kosztów niezbędnych do zapewnienia dostępności cyfrowej, liczbę użytkowników danej strony internetowej lub aplikacji mobilnej, czy też okres aktualności niedostępnej cyfrowo treści. Wyniki przeprowadzonej oceny zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej lub aplikacji mobilnej dołącza się do deklaracji dostępności.

 

 

Ważne

W art. 8 ust. 2 ustawy wymieniono te elementy i funkcje stron internetowych lub aplikacji mobilnych, które nie mogą podlegać odstępstwu przewidzianemu w ust. 1, co w praktyce oznacza, że te elementy muszą być zawsze dostępne cyfrowo dla użytkownika. Są nimi np. dane teleadresowe podmiotu publicznego, w tym link do BIP, jak i sam BIP, deklaracja dostępności, nawigacja czy informacje dotyczące sytuacji kryzysowej, a także wszelkie formy kontaktu interaktywnego z podmiotem (zasadniczo chodzi tu o wszelkiego rodzaju formularze) oraz dokumenty urzędowe, a także wzory umów i innych dokumentów przeznaczonych do zaciągania zobowiązań cywilnoprawnych.

 

 

4) deklarację dostępności (art. 10) − dostępna cyfrowo deklaracja stanowi ważne narzędzie informujące osoby niepełnosprawne o tym, czego mogą się spodziewać, korzystając z danej strony internetowej lub z danej aplikacji mobilnej. Elementy deklaracji zostały wymienione w art. 10 ust. 3−6. Podmiot publiczny umieszcza link do opublikowanej deklaracji dostępności w taki sposób, aby użytkownik mógł mieć do niej łatwy dostęp. Podmioty publiczne dokonują przeglądu i aktualizacji deklaracji dostępności do dnia 31 marca każdego roku oraz niezwłocznie w każdym przypadku, gdy strona internetowa lub aplikacja mobilna podlega zmianom mogącym mieć wpływ na jej dostępność cyfrową;

5) uprawnienia użytkownika i skarga (art. 18) − każdy ma prawo wystąpić z żądaniem do podmiotu publicznego o zapewnienie dostępności cyfrowej wskazanego elementu strony internetowej lub aplikacji mobilnej, w tym elementów wyłączonych spod stosowania przedmiotowego projektu ustawy. Dzięki temu uprawnieniu użytkownicy będą mogli sygnalizować podmiotowi publicznemu brak dostępności cyfrowej poszczególnych ich elementów oraz żądać ich udostępnienia. Oznacza to aktywne włączenie użytkowników w tworzenie i nadzorowanie dostępności cyfrowej. Przepisy kładą nacisk na to, by w pierwszej kolejności podmiot publiczny spowodował dostępność cyfrową niedostępnych treści, a dopiero w drugiej kolejności stosował alternatywne sposoby dostępu do informacji, takie jak np. kontakt telefoniczny, czy za pomocą środków komunikacji elektronicznej.

 

Ważne

Zapewnienie dostępności cyfrowej wskazanego elementu przez podmiot publiczny powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, jednak nie dłużej niż w terminie 7 dni od dnia wystąpienia z żądaniem. Jeżeli podmiot publiczny nie jest w stanie spowodować dostępności cyfrowej w powyższym terminie, powiadamia zgłaszającego żądanie o przyczynach opóźnienia oraz o terminie, w jakim zapewni dostępność wskazanego elementu. Termin ten nie powinien być jednak dłuższy niż 2 miesiące od dnia zgłoszenia żądania.

W przypadku odmowy zapewnienia dostępności cyfrowej zgodnie z przesłanym żądaniem lub też w przypadku braku zgody zgłaszającego żądanie na udostępnienie elementu w innej wskazanej przez podmiot publiczny formie, użytkownik ma prawo złożenia skargi. Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o spowodowanie dostępności cyfrowej strony internetowej, aplikacji mobilnej lub ich elementów stosuje się przepisy Działu VIII ustawy z 14.6.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.).

6) monitoring realizacji przepisów ustawy (art. 12) − minister właściwy do spraw informatyzacji sprawuje nadzór nad stosowaniem przepisów ustawy, monitoruje zapewnienie dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych, sporządza i przekazuje Komisji Europejskiej sprawozdanie z wyników tego monitorowania, prowadzi działania informacyjne oraz programy edukacyjne na rzecz poszerzania wiedzy i budowania świadomości z zakresu dostępności cyfrowej, udostępnia informacje i dobre praktyki dotyczące sporządzania oceny zapewnienia dostępności cyfrowej strony internetowej lub aplikacji mobilnej, a także prowadzi stronę internetową poświęconą tym zagadnieniom. W ramach nadzoru nad stosowaniem przepisów ustawy (art. 14), minister właściwy do spraw informatyzacji ma prawo składać wystąpienia do podmiotów publicznych w sprawach związanych z dostępnością cyfrową, w tym pytania o liczbę i o sposób załatwienia skarg złożonych na brak dostępności cyfrowej oraz – w drodze decyzji administracyjnej – nakładać kary pieniężne w sprawach związanych z dostępnością cyfrową. Podmiot ma obowiązek odpowiedzieć w ciągu 30 dni.

 

 

Ważne

 Ustawa przewiduje następujące kary pieniężne, które mogą zostać nałożone na podmiot publiczny:

1) do 10 tys. zł za nieuzasadnione i uporczywe niewywiązanie się ze spełnienia obowiązku ­zapewnienia dostępności cyfrowej;

2) do 5 tys. zł za niesporządzenie i nieopublikowanie deklaracji dostępności;

 3) do 5 tys. zł za niezapewnienie dostępności cyfrowej strony podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej oraz za nieopublikowanie w formie dostępnej podstawowych informacji, które muszą zawsze i bezwzględnie być dostępne.

We wszystkich przypadkach organ otrzyma powiadomienie i wezwanie do naprawy, zanim zapadnie decyzja o karach.

 

Wyłączenia

Ustawodawca przewidział szereg okoliczności, w przypadku których nowe przepisy nie będą miały zastosowania. Wyłączenia stosowania ustawy można podzielić na podmiotowe i przedmiotowe. W tej pierwszej grupie – zgodnie z art. 3 ust. 1 – znalazły się strony internetowe i aplikacje mobilne dostawców usług medialnych, o których mowa w art. 1a ustawy z 29.12.1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 361 ze zm.).

 

Ponadto przepisów ustawy – w myśl art. 3 ust. 2 – nie stosuje się do następujących elementów stron internetowych i aplikacji mobilnych:

1) multimediów nadawanych na żywo (przy czym za multimedia uznano: dźwięk, wideo, prezentowane również w sposób interaktywny lub połączenie tych form przekazu);

2) multimediów opublikowanych przed 23.9.2020 r.;

3) dokumentów tekstowych i tekstowo-graficznych, dokumentów utworzonych w programach przeznaczonych do tworzenia prezentacji lub arkuszy kalkulacyjnych, opublikowanych przed 23.9.2018 r., chyba że ich zawartość jest niezbędna do realizacji bieżących zadań podmiotu publicznego;

4) map oraz map interaktywnych, w tym geoportali, pod warunkiem, że w przypadku map interaktywnych i geoportali przeznaczonych do zastosowań nawigacyjnych dane teleadresowe i położenie geograficzne prezentowane są w sposób dostępny cyfrowo;

5) treści będących w posiadaniu podmiotu publicznego które nie zostały przez niego lub na jego rzecz wytworzone albo przez niego nabyte, albo których dostosowanie do wymagań dostępności cyfrowej wymaga modyfikacji, do której ten podmiot publiczny nie jest uprawniony;

6) treści prezentowanych w intranecie lub ekstranecie, opublikowanych przed 23.9.2019 r. i niepoddawanych od tego czasu przebudowom i zmianom polegającym, w szczególności na zmianie wyglądu lub struktury prezentowanych informacji albo zmianie sposobu publikowania informacji;

7) treści prezentujących dzieła sztuki i zabytki, materiały archiwalne, muzealia lub materiały biblioteczne, których nie można przedstawić w sposób dostępny cyfrowo, gdyż utworzenie dostępnej cyfrowo prezentacji wiązałoby się z utratą autentyczności powielanego elementu, nie jest możliwe z przyczyn technicznych lub wiązałoby się z poniesieniem nadmiernych kosztów;

8) treści niewykorzystywanych do realizacji bieżących zadań podmiotu publicznego oraz nieuaktualnianych lub niepoddawanych po 23.9.2019 r. przebudowom i zmianom, polegającym w szczególności na zmianie wyglądu lub struktury prezentowanych informacji albo na zmianie sposobu publikowania informacji.

 

Podsumowanie

Zapewnienie dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych przez podmioty publiczne oznacza w praktyce doprowadzenie do zgodności z standardem WCAG 2.0, co już dotychczas było przewidziane przepisami prawa krajowego. Ustawa przewiduje jednocześnie szereg nowych rozwiązań nieznanych dotychczas w polskim systemie. Niewątpliwą wartością dodaną jest wprowadzenie uprawnień dla użytkowników, mechanizmu społecznej kontroli nad przestrzeganiem zasad dostępności oraz monitoringu przestrzegania przepisów ustawy. Dobrym rozwiązaniem jest ponadto zobowiązanie do podjęcia działań miękkich powierzonych ministrowi do spraw informatyzacji, tj. edukacyjno-promocyjnych, opracowywania dobrych praktyk czy budowy narzędzi teleinformatycznych wspierających dostępność. Elementy te są komplementarne i sprawiają, że polityka publiczna na rzecz zwiększania dostępności cyfrowej może być efektywna. Od jej powodzenia zależeć będzie skuteczne stosowanie nowych standardów przez podmioty publiczne.

Uchwalona 4.4.2019 r. przez Sejm ustawa czeka na podpis Prezydenta. Nowa ustawa wejdzie w życie po upływie 14 dni od publikacji w Dzienniku Ustaw, z wyjątkiem niektórych przepisów, które zaczną obowiązywać w terminach późniejszych, tzn. sukcesywnie co roku od 23.9.2019 r. do 23.9.2021 r. Ustawodawca wyjątkowo przewidział dłuższy okres vacatio legis dla dostosowania przez urzędy swoich stron internetowych i aplikacji mobilnych do nowych wymagań ustawowych.

 

 

Dominik Sybilski - Instytut Nauk Prawnych Polska Akademia Nauk

 

Podstawa prawna

  • art. 2, art. 5 ust. 3, art. 6−10, art. 12, art. 14, art. 18 ustawy 4.4.2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych (RPU VIII, poz. 3119)
  • dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/2102 z 26.10.2016 r. w sprawie dostępności stron internetowych i mobilnych aplikacji organów sektora publicznego (Dz.Urz. UE L Nr 327, s. 1)
  • ustawa z 17.2.2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 570 ze zm.)
  • rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z 26.3.2014 r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych przez dostawców publicznie dostępnych usług telefonicznych (Dz.U. z 2014 r. poz. 464 ze zm.)

 

 


 

1  www.funduszeeuropejskie.gov.pl/strony/o-funduszach/fundusze-europejskie-bez-barier/dostepnosc-plus/.

2  Rozporządzenie Rady Ministrów z 12.4.2012 r. w sprawie Krajowych Ram Interoperacyjności, minimalnych wymagań dla rejestrów publicznych i wymiany informacji w postaci elektronicznej oraz minimalnych wymagań dla systemów teleinformatycznych (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2247 ze zm.).

3  Zgodnie z art. 9 ustawy sektor finansów publicznych tworzą: 1) organy władzy publicznej, w tym organy administracji rządowej, organy kontroli państwowej i ochrony prawa oraz sądy i trybunały; 2) jednostki samorządu terytorialnego oraz ich związki; 2a) związki metropolitalne; 3) jednostki budżetowe; 4) samorządowe zakłady budżetowe; 5) agencje wykonawcze; 6) instytucje gospodarki budżetowej; 7) państwowe fundusze celowe; 8) Zakład Ubezpieczeń Społecznych i zarządzane przez niego fundusze oraz Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego i fundusze zarządzane przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego; 9) Narodowy Fundusz Zdrowia; 10) samodzielne publiczne zakłady opieki zdrowotnej; 11) uczelnie publiczne; 12) Polska Akademia Nauk i tworzone przez nią jednostki organizacyjne; 13) państwowe i samorządowe instytucje kultury; 14) inne państwowe lub samorządowe osoby prawne utworzone na podstawie odrębnych ustaw w celu wykonywania zadań publicznych, z wyłączeniem przedsiębiorstw, instytutów badawczych, instytutów działających w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, banków oraz spółek prawa handlowego.

 

 

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Ustawa o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych – kluczowe założenia
Dominik Sybilski
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny