Obowiązywanie planu zagospodarowania przestrzennego stolicy

A A A
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak publikacji planu zagospodarowania przestrzennego z 31.1.1961 r. w Monitorze Polskim nie może przesądzać o jego nieobowiązywaniu.

 

Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej i utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy o odmowie przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości położonej w Warszawie. Karolina Z. i Maciej W. wnieśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a gdy organ utrzymał swoją decyzję w mocy, złożyli skargę do WSA w Warszawie. Sąd uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie z uwagi na skierowanie decyzji do strony, która zmarła. Po ustaleniu następców prawnych byłych właścicieli nieruchomości, rozpoznając sprawę ponownie Minister Infrastruktury wskazał, że odmowa przyznania prawa własności czasowej była zasadna, bowiem dotychczasowi właściciele nie mogli jej wykorzystywać zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr 4/13 Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 31.1.1961 r. Zgodnie z nim, nieruchomość znajdowała się na terenach przeznaczonych pod przemysł budowlany i magazyny oraz energetykę, co potwierdza cele użyteczności publicznej, o których mowa w uzasadnieniach badanych w trybie nadzoru orzeczeń.

 

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Karolina Z. i Maciej W. podnieśli, że działalność w zakresie energetyki, przemysłu budowlanego oraz magazynów niekoniecznie musi być prowadzona w formie użyteczności publicznej. Organ stwierdził, że kluczowe znaczenie dla oceny legalności kwestionowanych orzeczeń ma wyjaśnienie treści planu zagospodarowania przestrzennego. Pomimo tego, że nie udało się odnaleźć publikacji tego planu, na podstawie innych dowodów i okoliczności należy uznać, że plan ten obowiązywał i był stosowany nie tylko jako podstawa porządku urbanistycznego Warszawy, ale również jako podstawa prawna dla wydawania decyzji lokalizacyjnych i dekretowych. Faktem znanym z urzędu jest okoliczność, że na podstawie tego planu zostało zbudowanych lub rozpoczętych wiele inwestycji miejskich, głównie osiedli mieszkaniowych. Ponadto, plan ten był wielokrotnie zmieniany w prawem dopuszczalnej formie, a zmiany te były publikowane w odpowiednich publikatorach, a więc uzyskały moc obowiązują z dniem publikacji, zatem również przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowił prawo powszechnie obowiązujące i był wiążący dla organu dekretowego. Biorąc pod uwagę obowiązujące wówczas przepisy prawa organy orzekające mogły dojść do konkluzji, iż zagospodarowanie terenu w zgodzie z planem nie było możliwe przez osoby prywatne, gdyż znajdował się on na obszarze inwestycji publicznych, które mogły być realizowane na gruntach państwowych lub przeznaczonych do wywłaszczenia. W tej sytuacji w ocenie Ministra Infrastruktury uzasadniona była odmowa przyznania prawa własności czasowej.

 

WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. Nie negując faktu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, jego nowelizacji oraz stosowania, sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organu nadzoru w kwestii jego obowiązywania. Zważyć należy, że w odniesieniu do planów zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, w art. 9 ustawy z 3.7.1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 52, poz. 268) wskazano, że plany te uzyskują moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Monitorze Polskim. A więc to nie fakt, że plan był stosowany i wywierał skutki prawne, nadawał mu moc obowiązującą, lecz dopiero jego ogłoszenie w Monitorze Polskim. Samo uchwalenie planu jest niewystarczające do stwierdzenia jego mocy obowiązującej. Także w art. 24 ust. 1 ustawy z 31.1.1961 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 7, poz. 47) zawarto zastrzeżenie, że plany miejscowe uzyskują moc powszechnie obowiązującą z dniem ogłoszenia w dzienniku urzędowym wojewódzkiej rady narodowej.

 

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Z uwagi na utratę mocy obowiązującej przez ustawę z 3.7.1947 r. o odbudowie m.st. Warszawy, nie ma podstaw do przyjęcia, że konsekwencją braku publikacji planu w Monitorze Polskim było jego nieobowiązywanie. W ocenie NSA okoliczności takie jak: zmiany planu, prowadzenie na jego podstawie inwestycji, wydawanie na jego podstawie decyzji lokalizacyjnych oraz uchylenie tego planu, dają podstawy do stwierdzenia, że plan ten obowiązywał. W konsekwencji, WSA w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę musi zbadać, czy w świetle obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego odmowa przyznania własności czasowej była zasadna.

 

Wyrok NSA z 6.2.2013 r., I OSK 1643/11

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Obowiązywanie planu zagospodarowania przestrzennego stolicy
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny