ZALECENIA EDYTORSKIE DLA AUTORÓW

A A A

I. UKŁAD TEKSTU – PODZIAŁ GRAFICZNY I LOGICZNY

1. Podział materii

 

Podział właściwy w ramach artykułu jest co do zasady trzystopniowy. Obejmuje on kolejno: punkty rzymskie (I, II, III), duże litery (A, B) i cyfry arabskie (1, 2) opatrzone tytułami. Podział zależy od objętości prezentowanego materiału oraz jego zawartości merytorycznej co w efekcie wpływa na liczbę kolejnych stopni podziału wykorzystanych w tekście.

 

I. .......................................

 

II. ....................................

 

A.

 

1. .....................................

 

2. .....................................

 

3. .....................................

 

B.

 

III. ....................................

 

W razie potrzeby dokonywania wyliczeń w tekście wywodu należy stosować liczby arabskie w nawiasach 1); 2). Tekst w obrębie wyliczenia należy rozpoczynać z małej litery. Tekst każdego z punktów wyliczenia powinien kończyć się średnikiem.

 

1)

 

2)

 

a)

 

b)

 

 

 

Nie jest przewidziane używanie innych wyróżnień np. kropek, kwadratów itp.

 

pobierz plik

2. Pojęcia wyróżnione pogrubionym drukiem

 

Terminy podstawowe dla analizowanej materii (słowa lub hasła) powinny być wprowadzane do tekstu (przy pierwszym zastosowaniu) drukiem wytłuszczonym. Dopuszczalne jest kilkakrotne wprowadzenie do tekstu słowa lub hasła drukiem wytłuszczonym, w wypadku gdy chodzi o partie tekstu znacznie od siebie oddalone. Podstawową funkcją druku wytłuszczonego jest ułatwienie czytelnikowi percepcji tekstu.

II. ZASADY CYTOWANIA AKTÓW NORMATYWNYCH, LITERATURY ORZECZNICTWA

1. Akty normatywne

 

Akty normatywne, które nie są cytowane w sposób skrócony, należy powoływać podając kolejno: nazwę aktu i (z wyjątkiem ustaw) nazwę organu, który go wydał, datę wydania, tytuł, miejsce publikacji. Jeżeli akt normatywny był zmieniony, po podaniu miejsca publikacji należy dodać słowa „ze zm.”. O ile został opublikowany tekst jednolity danego, należy powoływać jego miejsce publikacji poprzedzone dopiskiem „tekst jedn.”.

 

Przykłady:

 

  • ustawa z 29.8.1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.)
  • ustawa z 26.7.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.)
  • ustawa z 30.10.2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.)

2. Funkcja i treść przypisów

 

Nie jest dopuszczalne prowadzenie w treści przypisów polemiki na marginesie zasadniczego nurtu wywodu. Wszelka dyskusja powinna być zawarta w tekście głównym. W przypisach należy zamieszczać odesłania do pozycji bibliograficznych, a także do orzecznictwa oraz glos.

3. Sposób cytowania piśmiennictwa

 

W odniesieniu do poszczególnych rodzajów literatury należy stosować zasady następujące:

 

a) książki

 

Powołując książkę należy podawać kolejno: pierwszą literę imienia autora, jego nazwisko, tytuł pracy, miejsce wydania, rok oraz numer strony. Nie należy natomiast zamieszczać nazwy wydawnictwa.

 

 

Przykład:

 

Ł. Karpiesiuk, J. Martini, VAT w orzecznictwie ETS, Warszawa 2005, s. 33.

 

Jeżeli w książce zaznaczono autorów poszczególnych części dzieła, cytując podajemy pierwszą literę imienia i nazwisko autora danej partii materiału, następnie powołujemy pierwszą literę imienia i nazwisko współautora (współautorów) pracy, tytuł całej książki, miejsce i rok wydania oraz stronę.

 

 

Przykład:

 

J. Malarczyk (w:) L. Dubel, J. Malarczyk, Historia doktryn polityczno-prawnych, Lublin 1996, s. 85.

 

Książki autorstwa więcej niż trzech autorów z zaznaczonym autorstwem poszczególnych części oraz podanym redaktorem opracowania, cytujemy wymieniając pierwszą literę imienia i nazwisko autora danej partii, tytuł całości opracowania, w nawiasie powołujemy redaktora książki, następnie podajemy miejsce, rok wydania i stronę.

 

 

Przykład:

 

J. Gliniecka (w:) Ordynacja podatkowa (pod red. H. Dzwonkowskiego), Warszawa 2006, s. 324.

 

Studia i inne publikacje wchodzące w skład opracowań zbiorowych powołujemy podając pierwszą literę imienia autora, jego nazwisko oraz temat rozprawy naukowej. Następnie cytujemy tytuł całości, miejsce i rok jego opublikowania. Jeżeli publikacja podaje nazwisko redaktora lub redaktorów (maksymalnie dwóch), należy także zacytować ich nazwiska.

 

 

Przykład:

 

S. Wójcik, Stosowanie przepisów prawa zobowiązań w zakresie prawa rzeczowego, (w:) Studia z prawa zobowiązań (pod red. Z. Radwańskiego), Warszawa–Poznań 1979.

 

b) czasopisma

 

Artykuły cytujemy podając pierwszą literę imienia autora, jego nazwisko, tytuł artykułu, skrót nazwy czasopisma, rok i numer wydania oraz stronę. Powołanie numeru strony następuje tylko wówczas, gdy odwołanie następuje do konkretnego poglądu autora, a nie do artykułu jako całości.

 

Przykład:

 

P. Toński, Obrót nieruchomościami w podatku dochodowym od osób prawnych, MoPod 2006/10.

 

Cytując wydawnictwa publikowane nieregularnie, podajemy ich numer kolejny i rok wydania. W czasopismach operujących seriami podajemy nazwę serii, numer kolejny w ramach serii oraz rok wydania. Wszystkie numery należy cytować zgodnie z tym jak jest to podane przez wydawcę – więc odpowiednio przez podanie numeracji rzymskiej lub arabskiej.

 

Przykład:

 

T. Zieliński, Stosowanie przepisów i pojęć prawa cywilnego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, SC, t. XXXV, 1989.

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
ZALECENIA EDYTORSKIE DLA AUTORÓW
Do:
Od:
Wiadomość:
Komentarze
Brak komentarzy
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny
Kalendarz wydarzeń