Termin przedawnienia roszczenia o wypłatę części świadczenia wykupu tzw. polisolokaty zatrzymanego przez ubezpieczyciela

A A A

W umowie ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym roszczenie o wypłatę wartości wykupu ubezpieczenia, niestanowiącej kosztów udzielonej ochrony ubezpieczonej, przedawnia się w terminie określonym w art. 118 KC – stwierdził Sąd Najwyższy podejmując trzy uchwały o identycznej treści.

Sądowi Najwyższemu przedstawiono trzy pytania prawne sprowadzające się do rozstrzygnięcia kwestii: „Czy do roszczenia o wypłatę części świadczenia wykupu zatrzymanego przez ubezpieczyciela na podstawie abuzywnych postanowień umowy ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym, przysługującego ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu będącemu konsumentem przeciwko ubezpieczycielowi, ma zastosowanie 3-letni termin przedawnienia zgodnie z przepisem art. 819 § 1 KC czy termin 10-letni zgodnie z przepisem art. 118 KC?”.

Pogląd o 10-letnim terminie przedawnienia roszczenia o wypłatę części świadczenia wykupu zatrzymanego na podstawie abuzywnego postanowienia umownego uzasadniany jest tym, że podstawą materialną roszczenia są przepisy o bezpodstawnym wzbogaceniu. Przyjmuje się także, że podstawą dochodzonego roszczenia są same uregulowania umowne, jednak z wyłączeniem postanowień uznanych za niedozwolone, uprawniających ubezpieczyciela do potrącenia ze środków należnych konsumentowi opłaty likwidacyjnej lub świadczenia o tożsamym celu, ale nieco zmodyfikowanej konstrukcji i odmiennym nazewnictwie.

W orzecznictwie wyrażany jest także pogląd o 3-letnim terminie przedawnienia roszczenia. Wskazuje się, że umowa polisolokaty jest umową nazwaną – umową ubezpieczenia, określoną w Tytule XXVII Kodeksu cywilnego i art. 13 ustawy z 22.5.2003 r. o działalności ubezpieczeniowej (t. jedn.: Dz.U. z 2015 r. poz. 1206) oraz obecnie obowiązującej ustawy z 11.9.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t. jedn.: Dz.U. z 2018 r. poz. 999), zaś inwestycyjny element umowy nie pozbawia jej cech umowy ubezpieczenia na życie. Podstawą dla zastosowania 3-letniego terminu przedawnienia jest przyjęcie, że roszczenia te jako wynikające z umowy ubezpieczenia przedawniają się w terminie wynikającym z art. 819 § 1 KC, który jako lex specialis wyłącza stosowanie art. 118 KC. Jak dodatkowy argument wskazuje się, że celem przedawnienia jest stabilizacja relacji pomiędzy stronami stosunku zobowiązaniowego, utrzymującej się przez określony przepisami okres. Długotrwałe pozostawanie w oczekiwaniu na zachowanie się wierzyciela, a w konsekwencji pozostawanie dłużnika w niepewności co do sytuacji majątkowej, nie sprzyja stabilizacji i pewności stosunków majątkowych.

Podejmując uchwały SN wskazał, że umowa ma charakter mieszany ubezpieczeniowo-inwestycyjny. Pomimo tego, że została uregulowana w ustawie z 11.9.2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, to w dużej mierze służy inwestowaniu środków. Dlatego termin przedawnienia roszczeń wynosi 10 lat, zaś od 9.7.2018 r., po wejściu w życie nowelizacji KC – 6 lat.

Uchwały SN z 10.8.2018 r., III CZP 13/18, III CZP 20/18, III CZP 22/18

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Termin przedawnienia roszczenia o wypłatę części świadczenia wykupu tzw. polisolokaty zatrzymanego przez ubezpieczyciela
Do:
Od:
Wiadomość:
Komentarze
Brak komentarzy
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny