Przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń palną

A A A

Broń palna, z powodu swych właściwości, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ubiegają się o prawo do broni (lub je posiadają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy psychologiczne jest przesłanką powodującą obligatoryjną odmowę wydania pozwolenia – stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny.

 

W 2015 r. A.B. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na 5 sztuk broni palnej do celów sportowych. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że wnioskodawca w miejscu zamieszkania ma negatywną opinię, ponieważ wśród sąsiadów jest postrzegany jako osoba konfliktowa, złośliwa oraz wulgarna. Ponadto nie przestrzega zasad współżycia sąsiedzkiego i były w stosunku do niego podejmowane interwencje policyjne, była też prowadzona procedura „Niebieskiej Karty”. Komendant Wojewódzki Policji w P. odwołał się od pozytywnych dla wnioskodawcy orzeczeń lekarskiego i psychiatrycznego. W ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że A.B. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z 21.5.1999 r. o broni i amunicji (t. jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1839; dalej jako: BrońAmU), zaś na badania psychologiczne w trybie odwoławczym wnioskodawca się nie stawił. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił A.B. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych.

Orzekający w sprawie na skutek odwołania A.B. Komendant Główny Policji stwierdził, że zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 2 BrońAmU, właściwy organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, u której występują wskazane w odrębnych przepisach prawa, zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenia zdolności psychoruchowej. Potwierdzenie zdolności do dysponowania bronią obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń – lekarskiego i psychologicznego, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Zgodnie z wolą ustawodawcy, jeżeli którekolwiek z nich nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego odmówienia wydania pozwolenia na broń palną. Komendant Wojewódzki Policji w P. związany był zatem ostatecznym orzeczeniem lekarskim, z którego wynikało, że A.B. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W uzasadnieniu podkreślono, że użycie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 1 pkt 2 BrońAmU sformułowania, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z 19.8.1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (t. jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1878), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, oznacza, że organ Policji nie dysponuje w tym względzie żadnym luzem decyzyjnym i jest związany opinią psychologa. Celem tej regulacji jest ochrona interesu społecznego i wykluczenie sytuacji, w których pozwolenie na broń uzyskałaby osoba, która ze względu na stan zdrowia nie dysponowałaby nią w sposób bezpieczny dla ogółu obywateli i dla siebie. Ustawodawca uznał, że negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką powodującą obligatoryjną odmowę wydania pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel. Wydane w trybie odwoławczym orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość posiadania przez skarżącego broni palnej.

Sąd za bezzasadne uznał zarzuty, że organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na niezweryfikowanych wypowiedziach osób, których skarżący nie zna, a także osób utrzymujących kontakt z częścią rodziny skarżącego, z którą pozostaje w konflikcie, dając im wiarę bez przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób w charakterze świadków, ponieważ okoliczności te nie stanowiły podstawy do odmowy wydania skarżącemu pozwolenia na broń. Były one jedynie podstawą do wniesienia przez organ I instancji odwołania od pozytywnych dla skarżącego orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. Odwołanie organów Policji miało na celu ustalenie w sposób niebudzący wątpliwości czy nie zachodzi wobec skarżącego okoliczność wskazana w art. 15 ust. 1 pkt 2–4 BrońAmU, tj. czy nie jest on dotknięty chorobą psychiczną lub nie ma znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, nie wykazuje zaburzeń funkcjonowania psychologicznego lub czy też nie jest uzależniony, m.in. od alkoholu.

 

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.B. Jak wyjaśniono, w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że A.B. nie ma zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 BrońAmU, nie mogło zatem zapaść inne rozstrzygnięcie, niż odmowa wydania pozwolenia na broń palną. Konstrukcja wskazanej regulacji oznacza, że ustawodawca nie tylko związał organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony do posiadania prawa do broni.

Wyrok NSA z 25.9.2018 r., II OSK 2349/16

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Przesłanki odmowy wydania pozwolenia na broń palną
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny