Obowiązek podawania taryf lotniczych

A A A

Germanwings GmbH jest przewoźnikiem lotniczym z siedzibą w RFN. Na początku września 2014 r. klient znajdujący się w tym państwie dokonał na stronie internetowej, prowadzonej przez Germanwings, rezerwacji lotu z Londynu do Stuttgartu. Na tej stronie taryfa lotu była podana wyłącznie w funtach szterlingach. Ponadto, po dokonaniu rezerwacji na ten lot klient otrzymał fakturę wskazującą tę taryfę oraz inne koszty również w funtach szterlingach. Klient uznał, że ta praktyka stanowi czyn nieuczciwej konkurencji, ponieważ taryfy powinny być podawane w euro i poinformował o tym stowarzyszenie konsumentów kraju związkowego Badenia-Wirtembergia (dalej jako: Verbraucherzentrale). Verbraucherzentrale wniosło powództwo przeciwko Germanwings o zaniechanie szkodliwych praktyk przed sądem w Kolonii, które ten ostatni uwzględnił. Apelacja Germanwings została uwzględniona z uwagi na fakt, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1008/2008 z 24.9.2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty, nie zakazuje przewoźnikom lotniczym podawania taryf lotniczych w walucie innej niż euro.

Poprzez pytania prejudycjalne sąd odsyłający zmierzał do ustalenia, czy art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnicy lotniczy, podając taryfy lotnicze za wewnątrzwspólnotowe przewozy lotnicze – o ile nie wyrażają ich w euro – mogą je podać w dowolnej walucie lokalnej wybranej według własnego uznania? W przypadku odpowiedzi przeczącej sąd odsyłający dążył do ustalenia, czy w sytuacji, w której przewoźnik lotniczy mający swoją siedzibę w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, oferuje w Internecie usługę przewozu lotniczego z miejscem wylotu znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego, którego walutą nie jest euro, taryfy lotnicze mogą być podawane – o ile nie są wyrażone w euro – w walucie mającej status prawnego środka płatniczego w tym ostatnim państwie?

Trybunał przypomniał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 rozporządzenia Nr 1008/2008 w odniesieniu do oferowanych przewozów lotniczych wykonywanych z portu lotniczego znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego przewoźnicy lotniczy są zobowiązani do tego, aby zaw­sze wskazywać ostateczną cenę, którą należy zapłacić i która w szczególności zawiera taryfy lotnicze. W art. 2 pkt 18 tego rozporządzenia, zdefiniowano pojęcie „taryfy lotnicze” jako ceny płacone przewoźnikom lotniczym, ich agentom lub innym sprzedawcom biletów za przewóz pasażerów w ramach przewozów lotniczych, oraz jako wszystkie warunki, na których ceny te mają zastosowanie, w tym wynagrodzenie i warunki oferowane agencji oraz inne usługi pomocnicze, uściśla, że ceny te są podawane „w euro lub w walucie lokalnej”. Jednak w przepisach rozporządzenia Nr 1008/2008 nie doprecyzowano, w jakiej walucie lokalnej przewoźnicy lotniczy powinni podawać taryfy lotnicze, jeśli nie wyrażają ich w euro.

Zgodnie z orzecznictwem TS przy dokonywaniu wykładni unijnego przepisu należy uwzględniać nie tylko jego treść, lecz także cele uregulowania, którego jest on częścią, jak również genezę tego uregulowania (wyrok E LATS, C 154/17, pkt 18).

Celem art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Nr 1008/2008 jest zapewnienie w szczególności informacji i przejrzystości w odniesieniu do cen przewozów lotniczych wykonywanych na trasie rozpoczynającej się w porcie lotniczym znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego oraz w ten sposób przyczynienie się on do zagwarantowania ochrony klienta korzystającego z tych przewozów (wyrok Air Berlin, C 290/16, pkt 30). Jak zaznaczył rzecznik generalny ta przejrzystość cen pozwala na zapewnienie zdrowej konkurencji pomiędzy przewoźnikami lotniczymi, ponieważ w szczególności zapobiega temu, aby niektórzy przewoźnicy podawali na początku transakcji niekompletną cenę i dodawali różne dodatkowe koszty bezpośrednio przed zakończeniem tej transakcji (pkt 47 opinii). Ponadto, zgodnie z motywem 16 rozporządzenia Nr 1008/2008 klienci powinni mieć możliwość skutecznego porównania cen przewozów lotniczych poszczególnych przewoźników i w związku z tym ostateczna cena, jaką klient ma zapłacić za przewóz lotniczy rozpoczynający się na lotnisku znajdującym się na terytorium Unii Europejskiej, powinna być zawsze wskazana oraz powinna uwzględniać wszelkie podatki, opłaty i należności. Wobec powyższego TS uznał, że art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 18 i w świetle motywu 16 rozporządzenia Nr 1008/2008 ma na celu zapewnienie przejrzystości cen polegającej na tym, żeby wszystkie elementy ostatecznej ceny, wśród których jest taryfa lotnicza, były wskazywane tak, aby nie tylko zagwarantować uczciwą konkurencję między przewoźnikami lotniczymi, ale również aby klient mógł w każdej chwili skutecznie i całościowo porównać ceny proponowane przez różnych przewoźników za tę samą usługę. Zatem celem rozporządzenia Nr 1008/2008 jest zagwarantowanie, aby klient był w stanie ocenić poziom – wyższy bądź niższy – ostatecznej ceny, którą należy zapłacić, proponowanej za tę samą usługę przez różnych przewoźników lotniczych.

W ocenie TS nie budzi wątpliwości, że cel skutecznego porównywania cen byłby zagrożony, gdyby art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Nr 1008/2008 interpretować w ten sposób, że wybór, jakim dysponują przewoźnicy lotniczy przy określaniu waluty, w której podają taryfy lotnicze za wewnątrzwspólnotowe przewozy lotnicze, nie jest niczym ograniczony. Taka wykładnia prowadziłaby do tego, że w danym przypadku różni przewoźnicy lotniczy mogliby za tę samą usługę podawać taryfy lotnicze w różnych walutach niemających żadnego związku ani z proponowaną usługą, ani z klientem. Taka sytuacja nie tylko mogłaby wprowadzać tego ostatniego w błąd w kwestii faktycznie oferowanych cen, ale ponadto utrudniłaby mu skuteczne porównywanie cen proponowanych przez różnych przewoźników lotniczych.

Analizując genezę rozpatrywanych przepisów TS stwierdził, że euro należy uznać za walutę referencyjną, którą posługiwanie się przez przewoźników lotniczych w celu podawania pasażerom taryf lotniczych może, tak jak poprzednio w przypadku ecu, gwarantować lepszą porównywalność cen, tym bardziej że stanowi ona walutę obowiązującą w 19 z 28 państw członkowskich i może być znana dużej liczbie osób. W tym kontekście, zdaniem TS, nie można dopuścić do tego, aby przewoźnicy lotniczy, dokonując wyboru podawania taryf lotniczych za wewnątrzwspólnotowe przewozy lotnicze w walucie innej niż euro mogli znacznie utrudniać, a w praktyce nawet uniemożliwiać porównywanie cen przez klientów. Wówczas fundamentalnie podważany byłby cel art. 23 ust. 1 rozporządzenia Nr 1008/2008, którym jest skuteczne porównywanie cen, a w konsekwencji przepis ten byłby pozbawiony w dużej mierze swojej skuteczności. Rzecznik generalny zaznaczył, że skuteczne porównywanie cen byłoby ułatwione, gdyby przewoźnicy lotniczy podawali taryfy lotnicze w walucie lokalnej obiektywnie powiązanej z oferowaną usługą (pkt 64 opinii). Z orzecznictwa TS wynika, że zarówno miejsce odlotu, jak i miejsce przylotu danego lotu muszą być uznane za miejsca głównego świadczenia usług lotniczych (wyrok flightright i in., C 274/16, C 447/16 i C 448/16, pkt 68), ponieważ są to miejsca, w których, odpowiednio, rozpoczyna się i kończy wykonanie tych usług. Zatem walutę lokalną mającą status prawnego środka płatniczego w państwie członkowskim, w którym znajduje się miejsce wylotu bądź miejsce przylotu danego lotu TS uznał za ściśle powiązaną z oferowaną usługą.


Reasumując TS orzekł, że art. 23 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Nr 1008/2008 należy interpretować w ten sposób, że przewoźnicy lotniczy, podając taryfy lotnicze za wewnątrzwspólnotowe przewozy lotnicze – o ile nie wyrażają ich w euro – są zobowiązani do wybrania waluty lokalnej obiektywnie powiązanej z oferowaną usługą. Tak jest w szczególności w przypadku waluty mającej status prawnego środka płatniczego w państwie członkowskim, w którym znajduje się miejsce wylotu bądź miejsce przylotu danego lotu. Tak więc w sytuacji, takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której przewoźnik lotniczy mający siedzibę w państwie członkowskim, którego walutą jest euro, oferuje w Internecie usługę przewozu lotniczego z miejscem wylotu znajdującym się na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym status prawnego środka płatniczego ma waluta inna niż euro, taryfy lotnicze mogą być podawane – o ile nie są wyrażone w euro – w walucie mającej status prawnego środka płatniczego w tym ostatnim państwie.

Wyrok TS z 15.11.2018 r., Verbraucherzentrale Baden-Württemberg, C 330/17

 


 

Źródło: www.curia.eu

 

 

 

opracowała: dr Ewa Skibińska - WPiA UKSW w Warszawie, eskibinska@wp.pl

 

Ocena artykułu:
Oceniono 0 razy
Oceniłeś już ten artykuł.
Artykuł został oceniony.
Podziel się ze znajomymi
Artykuł:
Obowiązek podawania taryf lotniczych
Ewa Skibińska (oprac.)
Do:
Od:
Wiadomość:
Zaloguj się lub zarejestruj, aby dodać komentarz.
 
Wyrok V CSK 283/10
Obliczanie terminu przedawnienia roszczenia o zachowek
Zamów
 

Prenumerata

Moduł tematyczny